مهارت های زندگی

همیشه عادت داشتم که خودم را خیلی برای اتفاقات پیش رو اماده میکردم.مثلا همیشه قبل از عید نوروز کلی برای خودم خیالبافی میکردم که در روز اول فلان میکنم و در روز دوم بیسار و الخ.
هر وقت قرار بود به مسافرتی برویم کلی با خودم برنامه ریزی میکردم که مثلا در فلان نقطه ی سفر قرار است یک عالمه به من خوش بگذرد و ...
در اکثر قریب به اتفاق این پیشبینی ها با یک فاجعه روبرو میشدم!جوری همه چیز توی ذوق ادم میخورد که بالکل از همه چیز حالش بهم میخورد و دوست داشت این وضعیت به پایان برسد و به معنی واقعی کلمه گندزده میشد توی تعطیلان ادم!
نمیدانم که کی بود که تصمیم گرفتم این روند را متوقف کنم و اینقدر برای همه چیز خیالبافی نکنم.تصمیم گرفتم که هر پدیده ای که پیش رویم است را به فجیع ترین شکل ممکن ببینم!مدام اخ و پیف کنم که ای وای.چطور باید این وضعیت اسفناک را تحمل کنم
این بود که اینبار بالعکس اکثر قریب به اتفاق مسافرت ها و کار ها و پدیده های روبرو برایم یک حس بهتری داشت.همیشه اتفاقات بهتر از انچیزی که خودم را برایش اماده کرده بودم پیش میرفت.اینطور خیلی زندگی لذت بخش تر بود

یکی از این اتفاقات که خیلی توی ذهن خودم درب و داغانش کردم مسیله خوابگاه بود.
شاید حتی از چیزی حدود یک ماه قبل از اعلام نتایج میدانستم که بالاخره خوابگاه نشینی به من روی خواهد اورد.انقدر خوابگاه را توی ذهن خودم تخریب کردم و یک چیز کریه و زشت از ان درست کردم که اخر هایش خودم هم دیگر از خوابگاه میترسیدم!همیشه انتظار یک اتاق خیلی کوچک با یک عالمه تخت و یک عالمه کثیفی و سرصدا را میکشیدم.وقتی که اولین بار وارد اتاقمان شدم به این رمز مهم زندگی خود ایمان اوردم.اتاق کوچک بود ولی خوب خیلی دنج بود.تخت هایش خیلی بهتر از ان چیزی بود که توی تخیلم ساخته بودم.هم اتاقی ها خیلی مهربان تر و مذهبی تر و مرتب تر از آن غول های غارنشین توی تخیلم بودند.

انطرف ماجرا پسر دایی بود که با دوتا از همکلاسی ها هم اتاق شده بود.انقدر که شب و روز برای روز های نیامده برنامه های دل غنج بر ریختند که مثلا روز اول فلان میکنیم و بیسار وقتی وارد خوابگاه شدند یکهو انگار یک گالن اب یخ ریخته باشند روی سرشان!
گفتنی است که پسر دایی مذکور در کش و قوس روند پر پیچ و تاب تغییر رشته از شهری به شهر دیگر است!